ساقيا خمارآلوده ام از چه ساغرم بشكسته ايي

خراب و ديوانه ام از چه ساغرم بشكسته ايي

ساقيا جز در ميخانه ات ندانم ديگر دري

گمراه و آواره ام از چه ساغرم بشكسته ايي

ساقيا رشك ريختم ،آة‌كشيدم بر دل سنگين تو

ازسنگ دلت بشكسته ام از چه ساغرم بشكسته ايي

ساقيا نوش مباد وصل عشقم بر ديگري

وصل تو را آكنده ام از چه ساغرم بشكسته ايي

ساقيا جام دل به دست و پياله ام پيوسته تهي

ميناي غرور را بشكسته ام از چه ساغرم بشكسته ايي

ساقيا عندليب دل را الكن كرده ايي

ترانه خوان ات بوده ام از چه ساغرم بشكسته ايي

ساقيا بي نفس تو ،نفس بر من حرام گشته است

من كه از نفس افتاده ام از چه ساغرم بشكسته ايي

ساقيا مهر توام ،همچو بال است بر آتشم

 تو را پيوسته پروانه ام از چه ساغرم بشكسته ايي

ساقيا نام توام حك بر نامم گشته است

بي نام نامت گشته ام از چه ساغرم بشكسته ايي

ساقيا ،اشارت بر نام مهربان بوده است و بس

ساقي ميخانه ام از چه ساغرم بشكسته ايي

خوش به حال آسمون که هر وقت دلش میگیره ، بی بهونه می باره ...... 

به کسی توجه نمی کنه ... از کسی خجالت نمی کشه ... می باره و می باره و

می باره ...

اینقدر می باره تا آفتابی شه ... ‌آبی شه ...!!!

کاش ... کاش می شد مثل آسمون بود ... کاش می شد وقتی دلت گرفت اونقدر بباری تا

 بالاخره آفتابی شی ... بعدش هم انگار نه انگار که بارشی بوده ... انگار نه انگار که

غصّهای بوده ... همه چیز فراموشت بشه ...!!!

آسمون چشم های من تا صبح بارید...

نگام کن...

حالا آبی شدم؟؟!

 گناهم را نميدانم، تقاصم را سبکتر کن، مرا اين گونه آزردن، خدا را خوش نمي‌آيد، مرا از غم رهايم کن، جوابي ده مرا يارا که اين سان بودن و مردن، خدا را خوش نمي‌آيد، بگو جانا گناهم چيست که اينگونه سزاوارم؟ که هر شب خون دل خوردن خدا را خوش نمي‌آيد، دلي پر درد و آه دارم، که آن را غرور من بها دار زير پا بردن خدا را خوش نمي‌آيد