همدم گل گشته ام ...همبستر خاکم مکن..

قطره قطره می چکم از چشم خود پاکم نکن

اي كاش زندگي يك خواب بود!

هر شب مي بينم در روياي نابم

زير باران دست در ست با هم

در شب مهتابي از چشمان ماهت

مي بينم تمام آرزوهايم در نگاهت

حذف مي كرديم واحدهاي زندگي

مي خوانديم از شوقي غريب از عاشقي

صحبت ها پر از مهر و اميد

تا كابوس بيداري خوابم را دريد

باز بي وفايي هاي روزگار

زير آسماني تار وپر غبار

باز طعنه هاي تيز آدما

بر تن خسته و بي جان ما

نگاه ها سرد و گوش ها كر

در ميان آه و ناله هاي بي اثر

با خود مي گويم اي كاش زندگي يك خواب بود

يا اگر نيست اي كاش مهرباني باب بود

پيچ جاده سرنوشت...

به دور دست ها مي انديشم

به گذر از پيچ جاده سرنوشت

به طلسم قلعه سنگي روزگار

به آوار آرزوهاي محال

مي بينم آنجا را...

از ميان عشق بازي امروز

مي بينم !

مي بينم قايقي در تلاطم پر غرور

مي رود سوي اقيانوسي پر ز نور

در سويي دگر صيادي با چنگال تيز

در پي زيبا آهوي مردم گريز

شادمان از بازي اين سرنوشت

خندان از پيچ جاده هاي سرنوشت

كاش مي شد در ابتدا بعد از پيچ جاده بود

يا به از آن جاده ويران هرگز نبود.

راه و رسم ...

درخيابان راه مي روم زير باران باچتري پر ز آب

پير مردي رنجور با ظاهري ژوليده

مي كشاند خود را سوي من

مي زند ضربه اي بر شانه ام

كه اي جوان خام

بود زندگي را راه و رسم

گر آموختي، آموختي

غير از اين آموزند تو را شكل دگر

من نياموختم و سالها چنين در كوچه ها رهگذرم

جواني ام را بينم هر گه نگاهي بر تو افكنم

من هم در ابتدا شراب عشق و مستي مي زدم

اما دريغا در انتها طبل گدايي مي زدم

تو اين پند بشنو از من اي همسفر

گر مي روي اين ره بدان يكصد نفر

رفتند اين راه، مقصد ومقصود نداشت

گر مي روي برو ولي كور نباش

من تا دروازه آن رفتم و نيافتم خبرش

تو برو اين راه، شايد بيني اثرش